Beste kerkenraadsleden, gemeenteleden, predikanten, kerkelijk werkers, leden van de classicale vergadering en colleges in de classis Noord-Brabant, Limburg en Réunion Wallonne, en ambtsdragers en mensen met wie wij verbonden zijn,
De steen is weg gewenteld en de engel is erop gaan zitten
Mattheus 28
1De sabbat was voorbij. De volgende dag gingen Maria uit Magdala en de andere Maria bij het graf kijken. Het was nog vroeg, de zon kwam net op.
2Opeens was er een grote aardbeving. Er kwam een engel van de Heer uit de hemel naar beneden. Hij rolde de steen van het graf weg en ging erop zitten.
Het is een opvallend detail in de lezing bij Mattheus. Dat de engel zo rustig is gaan zitten op die steen. De steen is op zijn plek gezet. De engel vertelt dat de zwaarte is weggenomen. Die drukt niet langer als een steen op mijn maag. Nee, je kunt nu opademen. Er is een nieuw begin gemaakt.
Ik dacht aan dit gegeven toen ik laatste met een aantal voorgangers bijeen kwam in de Kempen. Het was nog vroeg, de ochtendmist hing laag boven de velden, toen ik naar Veldhoven reed. We zochten samen naar een thema voor Pasen. De wereld om ons heen voelt soms zwaar; de gesprekken gingen over het vasthouden van hoop tegen de stroom in, over navolging en opoffering, en over de verbijstering bij het lege graf. Maar terwijl de anderen spraken, bleef mijn blik haken bij die ene zin uit Mattheüs 28: “Hij rolde de steen weg en ging erop zitten.”
Dat beeld van die zittende engel laat me niet los. Het doet me denken aan de ‘Witte Engel’, het beroemde fresco uit het Mileševa-klooster. Daar zie je hem: onverstoorbaar, stralend wit, gezeten op de steen die zojuist nog een definitief einde markeerde. Er gaat een enorme, bijna provocerende rust van uit.
In onze ‘hypernerveuze samenleving’, zoals psychiater Floortje Scheepers dat onlangs in Trouw (23 maart) noemde, is rust een zeldzaam goed geworden. We leven in een tijd waarin de druk om te presteren, de constante vergelijking met anderen en de vloedgolf aan wereldnieuws als een zware steen op onze maag liggen. Het aantal mensen dat bezwijkt onder burn-out, angst of eenzaamheid groeit. Het rapport Op de rem! van de Raad voor de Volksgezondheid & Samenleving (RVS) waarschuwt ons niet voor niets: dit is geen individueel probleem, maar een maatschappelijk tekort aan ademruimte.
Juist in die krampachtige wereld klinkt het paasverhaal dit jaar als een bevrijding. De engel die op de steen gaat zitten, doet iets cruciaal: hij neemt de tijd. Hij vlucht niet weg nu zijn taak erop zit, hij rent niet door naar het volgende wonder. Hij neemt plaats. Alleen dat al is een verademing. Hij laat ons zien dat de zwaarte niet langer de baas is. De steen die de toegang tot het leven blokkeerde, is door hem getransformeerd van een onwrikbare hindernis tot een stoel.
Hij rolde de steen weg en ging erop zitten.
Pasen is het feest van de grote opluchting. Het vertelt ons dat we de steen niet langer op onze maag hoeven te dragen. We mogen hem wegwentelen en er, net als de engel, op gaan zitten. Dat vraagt om een andere beleving van tijd. Het vraagt om ‘echt contact’, zoals Scheepers betoogt. Niet rennen door het bos met je hoofd bij de takenlijst van morgen, maar de vogels horen fluiten. Niet het gesprek voeren als een schaakspel, maar de ander werkelijk aankijken.
In gebed of stilte mogen we ervaren dat we onderdeel zijn van een groter geheel, verbonden met de schepping tot aan de sterren toe. De engel op de steen nodigt ons uit om terug te keren naar het ‘nu’. De blokkade is weg, de lucht is geklaard. De zwaarte van de wereld heeft niet het laatste woord; dat is aan het nieuwe begin. Wees in het moment. Voel je erin opgenomen. Dat is wat vreugde geeft, en dat is wat werkelijk leven is.
Laten we dit jaar Pasen vieren door op te ademen. De steen sluit het graf niet langer af; hij is een plek geworden om even uit te rusten en om je heen te kijken. De zon komt op, de natuur ontwaakt, en wij mogen eindelijk weer echt contact maken met het leven.
De Heer is waarlijk opgestaan!
I
k wens u namens de classis een gezegend, vredevol en vrolijk Paasfeest. In Christus verbonden,
In Christus verbonden,
Ds. Marco Luijk
Classispredikant Noord-Brabant, Limburg en Réunion Wallonne
m.luijk@protestantsekerk.nl
tel. 06 52 33 52 85
Download deze tekst en veel meer in : 20260323-Paasgroet
